ხშირად დებიუტანტებზე საუბრისას ან ფრთხილ,ანაც შაბლონურ ფრაზებს ვიყენებთ და ასე გავდივართ ფონს.ამ ბავშვების შემოქმედება კი სათქმელს გვიიოლებს.ისინი საკუთარი სამყაროდან გველაპარაკებიან და ეს სამყარო იმაზე დიდიც შეიძლება კია,ვიდრე რომელიმე განთქმული რომანისტის ან მხატვრის.ეს გულწრფელობა ერთი მხრივ სილაღეს გულისხმობს,მაგრამ მეორე მხრივ არც სიღრმეს კარგავ.კითხულობ და ხვდები,ყველაზე მისალოცი საქმე სწორედ სავარაუდო ხელოვნურობის დაძლევაა,ამ გზამ მიიყვანა ბავშვები ამ ნაწარმოებებამდე და ეს გზა წაიყვანს მათ უფრო შორს,გაყვებიან თუ არა ხელოვნების რომელიმე დარგს. და მთავარი საკუთარი სამყაროს ახლოს შეგრძნებაა.ერთ-ერთი ავტორი,ოთარ ჯაფარიძე ამბობს:" ყველა სულდგმული ემორჩილებოდა თავის ინსტიქტს,მე კი ვიყავი მათზე დამკვირვებელი და კიდევ ერთხელ ვიგრძენი ადამიანად მოსვლის უპირატესობა-ვიყოთ პატარა ფილოსოფოსები მაინც!" სწორედ ეს არის ამ კრებულის უპირატესობაც
დაწვრილებით